پرواز

کفتری می پرد از روی درخت
ز رها بودنش از بند زمین می رقصد
ز جدا بودنش از هر چه بدی می خندد
اما من
به تماشای پریدن از دور
به نگاهی ز پس آینه ای، هر چند کور
دل بستم
رفتنم فاصله را سودی نیست
ماندنم ثانیه را خواهد کشت
ز چه رو انسانم؟
دیده ام را به سیاهی بندم؟
که دلم را به تماشای رهایی بندم؟
آنطرف تر
کفتری می پرد از روی درخت
دور شد، دور شد، آخر رفت