زندگی سگی

این دفعه نمی خوام شعر بنویسم. حال شعر گفتن ندارم. به هیچی نمی تونم فکر کنم. می خوام بخوابم؛ نمی خوام هیچ صدایی بشنوم. اگه یه ذره دیگه این وضعیت ادامه پیدا کنه، نمی دونم که بازم می تونم تحمل کنم یا نه... فقط می خوام همه چی تموم شه؛ مهم نیست خوب تموم شه یا بد. فقط می خوام تموم شه! همین الان
خدایا
...
سرم داره می ترکه. به زور دارم اینارو می نویسم. چرا این زندگی این جوریه؟ این زندگی سگی تا کی می خواد ادامه داشته باشه؟ تا حالا به این نتیجه رسیدی که تو زندگی، هیچ کس به درد آدم نمی خوره به غیر از خود آدم؟؟ حالا من به این نتیجه رسیدم که بعضی وقتا خودمم به درد خودم نمی خورم... مثل همین الان
فقط می خوام بخوابم
ولم کنید، نمی خواد دلداریم بدید. نمی خواد بگید "منم اینجوری شدم". نمی خواد
اه
...